سیستم ارتینگ (Earthing یا Grounding) به فرآیند اتصال الکتریکی بین قسمتهای فلزی غیر حامل جریان یک سیستم الکتریکی و زمین اشاره دارد. هدف از این کار ایجاد امنیت در سیستمهای الکتریکی و حفاظت از تجهیزات و افراد در برابر شوکهای الکتریکی و دیگر خطرات مرتبط با برق است. سیستم ارتینگ معمولاً شامل سه بخش اصلی است:
- الکترود ارتینگ (Grounding Electrode): این بخش به صورت یک صفحه فلزی، میله یا سیم مسی است که مستقیماً در زمین فرو میرود تا یک اتصال فیزیکی با زمین ایجاد کند.
- سیم ارتینگ (Grounding Conductor): سیمی است که الکترود ارتینگ را به سیستم الکتریکی متصل میکند. این سیم باید از مواد و سایز مناسبی ساخته شود تا بتواند جریان اتصال کوتاه یا جریان نشتی را بدون گرم شدن بیش از حد یا آسیب به سیستم منتقل کند.
- بند ارتینگ (Grounding Bond): این بخش اتصالات فلزی بین قسمتهای مختلف سیستم الکتریکی و سیم ارتینگ را فراهم میکند تا اطمینان حاصل شود که تمام قسمتهای فلزی غیر حامل جریان به درستی به زمین متصل شدهاند.
سیستم ارتینگ در موارد زیر کاربرد دارد:
– حفاظت از افراد در برابر شوکهای الکتریکی ناشی از دسترسی غیرمجاز به قسمتهای حامل جریان.
– حفاظت از تجهیزات الکتریکی در برابر صدمات ناشی از اضافه ولتاژها، مانند صاعقه یا تپهای ولتاژ.
– اطمینان از عملکرد صحیح سیستمهای حفاظتی مانند کلیدهای اتوماتیک و فیوزها در هنگام بروز اتصال کوتاه.
– کاهش نویز الکتریکی در سیستمها و دستگاههای الکترونیکی.
طراحی و اجرای یک سیستم ارتینگ مناسب باید مطابق با استانداردهای ملی و بینالمللی مربوطه صورت گیرد تا اطمینان حاصل شود که سیستم ایمن و مؤثر است.
